Gdzie Niebo...(Part 1)

Gdyby ktoś mi powiedział, że zostanę detektywem, działającym w ukryciu. Ścigającym człowiekach o nadludzkich mocach zabijania,to...

cóż, zapewne bym to przemyślał.






Zginąć, zostać zabitym, umrzeć... Tak, umrzeć, to dobre słowo.

Umarłem. Snując się po zgliszczach, szukam najsłabszego blasku światła. Idąc tak bez celu, zadaję sobie pytanie:"Co ja tutaj robię?" Nie nawidzę pytań, szczególnie takich, na które nie postrafię odpowiedzieć. Nie byłem złym człowiekiem. Więc jeśli już myślałem o niebie i piekle, stawiałem na niebo. Cóż, nie tak je sobie wyobrażałem.

Wszędzie dookoła było ciemno. Poprostu szedłem przed siebie, nie widząc w tym większego sensu. Nie wykluczone, że cały czas stałem w miejscu. Nie czułem bym, pokonywał jakie odległości. Czy koniecznie trzeba przybierać nogami, by poruszać się do przodu?

Przystanąłem. I znowu to samo: "Co ja tutaj robię?". Nie sądziłem, że ostatnią rzeczą, którą ujrzę przed śmiercią będzie idiotyczny uśmiech Lighta. Przynajmniej wiem, że moje przypuszczenia były słuszne. To jednak daje pewną satysfakcję. Ale co to miało za znaczenie, kiedy wylądowałem w jakimś bliżej nieokreślonym miejscu. Rojerzałem się dookoła, po czym westchnąłem.

Nie wiem ile czasu minęło, 10 minut, godzina, cały dzień. Zresztą, czy tutaj wogóle mija jakiś czas? Poprostu nagle wszystko rozbłysło. Nie piekły mnie oczy, a światło mnie nie oślepiało. Stałem tak jak wcześniej czekając na anstepną jaką niesamowitą rzecz. Zastanawiałem się, czy w tym momencie ujrzę Jezusa, który wynurzy się z nikąd i zabierze do nieba, gdzie będę wiecznie czuł radość i szczęście. Podemną ujrzałem śnieżnobiałą podłogę. Rozejrzałem się. Ciągnęła się ona w nieskończoność, na kompletnie płaskiej powierzchni i czystej powierzchni. Gdzie bym nie spojrzał otaczała mnie biel. Tylko moje niebieskie jeansy i czarne włosy wyróżniały się, w całym otoczeniu.

- Jeżeli myślisz, że to niebo bądź piekło... jesteś w błędzie. - znałem ten głos. Nerwowym ruchem odwróciłem się. Tak jak przypuszczałem.

-Cóż Light...